ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

"Μακάριοι πάντες οι προσμένοντες αυτόν"

 Και έτσι θα προσμείνει ο Κύριος για να σας ελεήσει, και έτσι θα υψωθεί για να σας λυπηθεί· επειδή, ο Κύριος είναι Θεός κρίσης· μακάριοι όλοι αυτοί που τον προσμένουν  Ησαίας 30: 18

    Είναι κάποιες φορές στη ζωή μας, όταν τα σύννεφα σκουραίνουν και κλείνουν τον ορίζοντα από παντού. Είναι τότε που νιώθεις πόσο είσαι μικρός και αδύνατος. Είναι τότε που νιώθεις πόσο είσαι μόνος. Υπάρχουν περιπτώσεις που όταν κλείνουν τα μονοπάτια, όταν γεμίζουν οι δρόμοι και γίνονται αδιάβατοι, όταν οι πόρτες και τα παράθυρα σφραγίζουνε, μένει μια στέγη να τρυπήσει και να κατεβείς στα πόδια του Κυρίου. Όμως είναι συμβάντα κι έρχονται περιστατικά στη ζωή μας που δε θα βρεθεί ούτε μια στέγη, μια διέξοδο για να πάμε στον Κύριο. Τότε;
   Όμως κάποιες άλλες ώρες, κάποιες άλλες στιγμές, ο Κύριος δεν βρίσκεται. Ούτε στο σπίτι έρχεται. Τότε; Μένει η προσμονή. Δεν είναι δυνατό. Πάντα πιο ψηλά από τα σύννεφα βρίσκεται ο ήλιος. Και στο τέλος της νύχτας θαρθεί η αυγή λουσμένη φως και παρηγοριά.
Μαζί της η ελπίδα και η σιγουριά που φέρνει ειρήνη.
   Η προσμονή έχει και την άλλη πλευρά της. Την παρουσία του Κυρίου και την αρπαγή μας στην παρουσία Του. Αυτό μπορεί να γίνει με δύο τρόπους: με την αρπαγή της Εκκλησίας ή με το θάνατο.
Ας ρωτήσω το παλιό, το ίδιο και αναλλοίωτο εκείνο ερώτημα, στον εαυτό μου:
Είμαι έτοιμος να συναντήσω τον Κύριο;
"Κύριε Ιησούς δος μου μια σωστή θέση. Βοήθησέ με να γίνω ένας άνθρωπος προσμονής, ώστε όταν θα έρθεις, να με βρεις εκείνον που θέλεις, όπως θέλεις, εκεί που με θέλεις, Κύριε."