ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

"Η συγχώρηση"

 Ενώ ήταν ακόμη μακριά, τον είδε ο πατέρας του, τον σπλαχνίστηκε, έτρεξε, τον αγκάλιασε σφιχτά και τον καταφιλούσε.  Λουκάς 15:20

Είναι μια όμορφη ιστορία, πολύ συγκινητική. Ήταν ένας γιος, που πήρε το δρόμο του ασώτου. Έκανε πολλά και πλήγωσε τους γονείς του, που τους είχε εγκαταλείψει. Κάποτε όμως ξύπνησε και κατάλαβε πως ο δρόμος που τραβούσε δεν έβγαζε πουθενά. Έστειλε στους γονείς του ένα γράμμα, όπου τους ζητούσε να τον συγχωρήσουν, για να μπορέσει να γυρίσει στο σπίτι. Αμφέβαλλε όμως για τη συγχώρησή τους, γιατί είχε κάνει πολλά.
Τους ζήτησε λοιπόν να κρεμάσουν έξω από το σπίτι σαν σημάδι, ένα λευκό πανί, και καθώς το τρένο θα περνούσε από κοντά, θα το έβλεπε και θα κανόνιζε την παραπέρα πορεία του. Έτσι και έγινε.
Μα καθώς το τρένο πλησίαζε, ένιωθε τόση ταραχή που δεν άντεχε να κοιτάξει. Παρακάλεσε ένα συνεπιβάτη του να προσέξει από το παράθυρο, αν θα έβλεπε κάτι το λευκό σε ένα σπίτι. Μόλις κοίταξε ο άλλος, του φώναξε έκπληκτος πως είδε ένα σπίτι καταστολισμένο με άσπρες κορδέλες και σεντόνια σε όλα τα δέντρα του κήπου. τότε, γύρισε να δει κι ο ίδιος και τον πήρανε τα κλάματα.
  Η αγάπη του Θεού Πατέρα μας φέρνει πραγματικά δάκρυα. Δεν μας λογάριασε την προσβολή που του κάναμε ζώντας όπως θέλαμε. Δεν μας χρέωσε την αμαρτία μας. Τα φόρτωσε όλα πάνω στο Γιο του, τον Ιησού Χριστό. Για να μας πάρει κοντά του, να μας σφίξει στην αγκαλιά του, να μας χαρίσει ουράνια πλούτη και δόξες. Για να μας κάνει δικά του παιδιά, οικείους του, κληρονόμους του!