ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

 Ζητείται ελπίδα!

  Ευλογημένος ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο, και του οποίου ο Κύριος είναι η ελπίδα.
Επειδή, θα είναι σαν δέντρο φυτεμένο κοντά στα νερά, που απλώνει τις ρίζες του κοντά στον ποταμό, και δεν θα δει όταν έρχεται το καύμα, αλλά το φύλλο του θα θάλλει· και δεν θα μεριμνήσει στη χρονιά τής ανομβρίας ούτε θα παύσει από το να κάνει καρπό. Ιερεμίας 17:7-8

  
  Ζούμε σε μια πολύ άχαρη εποχή. Κανείς δεν μπορεί να ισχυριστεί το αντίθετο. Μια εποχή χωρίς όνειρα και ελπίδες. Εποχή γκρίζα, διαβρωμένη από την αναξιοπιστία, το ψέμα, την υποκρισία, τη διγλωσσία και την αναξιοκρατία.
Και οι άνθρωποι φωνάζουν «ζητείται ελπίδα».
Υπάρχει πτώση στις αξίες στον κόσμο μας, οι ιδεολογίες έχουν καταρρεύσει, τα πρότυπα αμφισβητούνται, οι ήρωες έχουν εξαφανιστεί και τους έχουν υποκαταστήσει οι star, οι άνθρωποι προσπαθούν να βολευτούν χρησιμοποιώντας πλάγιους τρόπους, όλοι αγωνίζονται και παλεύουν για το εύκολο και εφήμερο κέρδος
Ζητείται ελπίδα.
Στον κόσμο μας κυριαρχεί το δίκιο του ισχυροτέρου. Άμαχοι βομβαρδίζονται, τα νοσοκομεία γεμίζουν, παιδιά κλαίνε και πεθαίνουν στην αγκαλιά των γονιών τους. Ο πόλεμος συνεχίζεται ανελέητος προς όλες τις αντιμαχόμενες παρατάξεις.
Ζητείται ελπίδα.  
Ο Τένεσυ Ουίλιαμς βάζει μια όμορφη κουβέντα στο στόμα ενός ήρωά του στο γνωστό έργο του «Καλοκαίρι και καταχνιά».
«Όλοι είμαστε ριγμένοι σ’ ένα βούρκο, μόνο που μερικοί κοιτάζουν τ’ άστρα».
Κι όμως υπάρχει ελπίδα!
Ελπίδα υπάρχει για όποιον στρέψει τα μάτια του ψηλά, πιο ψηλά από τ’ άστρα, πίσω από τ’ άστρα στον ουρανό.
Εκεί υπάρχει ελπίδα.
Και ήρθε στη γη μας η ελπίδα, Τον έστειλε ο Πατέρας να γίνει «η ζωή ημών».
Κοίταξε στο σταυρό του Γολγοθά. Κοίταξε με ειλικρινή και γνήσια εκζήτηση.
Εκεί πάνω στο σταυρό πέθανε ο γλυκύς Ιησούς Χριστός για τους απελπισμένους. Εκεί πάνω πέθανε η απελπισία και ο φόβος.
Όσοι ζύγωσαν και δέχτηκαν αυτόν τον Ιησού Σωτήρα τους και Κύριό τους, κατηφορίζουν τώρα το ξεροβούνι του Γολγοθά γεμάτοι ελπίδα και δύναμη.
Πόσο όμορφα το περιγράφει ο Λόγος του Θεού: Ιερεμίας 17:7-8: «ευλογημένος είναι ο άνθρωπος που ελπίζει στον Κύριο, και που ο Κύριος είναι η ελπίδα του. Επειδή, θα είναι σαν ένα δέντρο φυτεμένο κοντά στα νερά, που απλώνει τις ρίζες του κοντά στον ποταμό, και δεν θα δει όταν έρχεται το καύμα, αλλά το φύλλο του θα θάλλει και δεν θα μεριμνήσει στη χρονιά της ανομβρίας, ούτε θα παύσει από το να κάνει καρπό».
Ο Θεός να μας το χαρίσει και να το ζούμε καθημερινά όλοι μας.