ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

Το αυτοερώτημα

Έλπισε στον Θεό. Ψαλμός 42:5,11 

Είναι παράδοξο, μα πέρα για πέρα αληθινό. Η γνώση του Θεού, θα πρέπει να οδηγεί στην εμπιστοσύνη προς το Θεό. Όμως, αυτό δεν συμβαίνει πάντοτε.
Συχνά -όπως ο Δαβίδ- συλλαμβάνουμε τους εαυτούς μας σε μια σκυθρωπότητα εσωτερικής κατάστασης και έκφρασης, που θυμίζει το γνωστό περιστατικό στη ζωή του Μαρτίνου Λούθηρου.
Τον έβλεπε μέρες και μέρες έτσι η γυναίκα του, ώσπου με την ελπίδα να τον βοηθήσει, τον υποδέχτηκε ένα μεσημέρι στο σπίτι ντυμένη στα μαύρα! "Τι συμβαίνει, πέθανε κανείς;" ρώτησε ο Μαρτίνος. "Βεβαίως, απάντησε η γυναίκα του, ο Θεός πέθανε." "Ανοησίες, πεθαίνει ποτέ ο Θεός;" "Τότε, τον αντιρώτησε η γυναίκα του, γιατί σε σκέπασε μια τέτοια μαύρη μελαγχολία;"
 Το ίδιο ακριβώς ερώτημα, κάνει και ο Δαβίδ: Γιατί είσαι περίλυπη ψυχή μου;" Αλήθεια, γιατί; Γιατί να ξεχνάμε ότι Αυτός που κάθεται στο θρόνο του Ουρανού είναι ... ο Πατέρας μας! Γιατί να ξεχνάμε, ότι "και οι τρίχες του κεφαλιού μας είναι αριθμημένες!"
 "Έλπισε στον Θεό" (εδ. 5,11). Όποιες και αν είναι οι συνθήκες γύρω σου και όποια και αν είναι η κατάσταση μέσα σου, αγκυροβόλησε την ψυχή σου στη χάρη μέσα και στο έλεος του Θεού. Και ποτέ μην πεις στο Θεό: "Γιατί με λησμόνησες;"
 "Έλπισε στον Θεό."