ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

"Η αγάπη του Θεού εκκέχυται εν ταις καρδίαις ημών"

Αφού, λοιπόν, δικαιωθήκαμε με την πίστη, έχουμε ειρήνη με τον Θεό διαμέσου του Κυρίου μας Ιησού Χριστού, διαμέσου του οποίου πήραμε και την είσοδο με την πίστη σε τούτη τη χάρη, στην οποία στεκόμαστε· και έχουμε καύχηση στην ελπίδα της δόξας του Θεού. Και όχι μονάχα τούτο, αλλά και έχουμε καύχηση στις θλίψεις· γνωρίζοντας ότι η θλίψη εργάζεται υπομονή, η δε υπομονή δοκιμή, η δε δοκιμή ελπίδα, η δε ελπίδα δεν καταντροπιάζει, επειδή η αγάπη του Θεού είναι ξεχυμένη μέσα στις καρδιές μας διαμέσου του Αγίου Πνεύματος, που δόθηκε σε μας. επιστολή προς Ρωμαίους 5:1-5

Αν δεις την Αγάπη στη διαδρομή του χρόνου,
θα έχει αφήσει οροθέσια στην ίδια σου την ύπαρξη:
Μας έφερε από το μη είναι στο είναι,
με σκοπούς αιώνιους και δοξασμένους, από Αγάπη.
Και στα χρόνια της αποστασίας και της άγνοιας
δεν μπήκε σε δίκη μαζί μας, από αγάπη.
Αλίμονό μας!..

Η Αγάπη Του έφερε συνθήκες, καταστάσεις,
συμβάντα και γεγονότα, για να Τον γνωρίσουμε.
Αν και Αυτός μας αγάπησε πρώτος. Και μετά... τούτη η αγάπη,
σαν έλεος άπειρο και οικτιρμοί αμέτρητοι, σκέπασε, παρέβλεπε.
Ήταν τα ματωμένα χέρια και είναι αυτά πάντα που εντυγχάνουν.
Πόση και τούτη η Αγάπη!..
Μια αγάπη δίχως διάσταση, μέτρο, αιτιολογία και ερμηνεία.

Και βέβαια μια Αγάπη υπέρχρονη, για να είναι εξώχρονη.
Κάποιος, είδε την Αγάπη στη Δημιουργία.
Άλλος, στον ανθρώπινο μόχθο.
Άλλος, στης μάνας την αγρύπνια, το δάκρυ, το νανούρισμα,
που αργό, συρτό, σφραγίζει τα παιδικά βλέφαρα.
Και κάποιος ακόμα είδε την Αγάπη...
Μιλάνε για μαγευτικά δειλινά από τον Πέλεκα της Κέρκυρας.
Για ανέβασμα του Αυγουστιάτικου φεγγαριού
στις Σουνιακές ακτές του Αιγαίου. Όμως...

Η Αγάπη έχει θέση. Και έδρα. Και έκφραση. Και απόδειξη.
Είναι ο Σταυρός του Γολγοθά.
Και είναι τούτη η ματωμένη Αγάπη, που μπαίνει στην καρδιά.
Πλημμυρικά ξεχύνεται.
Και γίνεται ευχαριστία και δοξολογία και ύμνος.
Είναι τότε, που η Αγάπη γίνεται τρόπος ζωής.