ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

 

ΑΡΝΟΥΜΑΙ


Σ’ ένα από τα διηγήματά του, ο Αντώνης Σαμαράκης αποδίδει τις παρακάτω σκέψεις στον κεντρικό του ήρωα καθώς αυτός γράφει ένα τελευταίο σημείωμα που θέλει να το αφήσει σαν μαρτυρία και εξηγεί την αιτία που πήρε την απόφαση να δώσει τέλος στη ζωή του πέφτοντας σ’ ένα ποτάμι.
Γράφει λοιπόν ο συγκεκριμένος ήρωας: «θέλω νάμαι τίμιος. Ένιωσα ξαφνικά πως δεν έχω στη ζωή μου μια βεβαιότητα. Πως δεν έχω ένα «σημείον στηρίξεως». Δεν έχω μια βεβαιότητα που να δικαιώνει τη ζωή μου και να μπορώ να πατήσω πάνω, ν’ ακουμπήσω και να πω στο θάνατο: ΑΡΝΟΥΜΑΙ.
Τον καιρό του πολέμου είχα μια βεβαιότητα: τον κόσμο που θαρχότανε ύστερ’ από τον πόλεμο. Ήτανε μια βεβαιότητα αυτός ο κόσμος, γιατί είχα κι εγώ –και ποιος δεν είχε;-- είχα κι εγώ πιστέψει πως θαρχότανε αυτός ο κόσμος, ένας κόσμος καινούργιος, αλλιώτικος… ένας κόσμος που θα έδινε σ’ όλους τους ανθρώπους ελευθερία και ειρήνη και ψωμί… αλλά δεν ήρθε… δεν ήρθε αυτός ο κόσμος. Το ξέρουμε όλοι, το νιώθουμε όλοι πως δεν ήρθε ό,τι είχαμε πιστέψει. Η βεβαιότητα που είχαμε, έγινε σκόνη… Ήρθε η Διάψευση… Τώρα είμαι κι εγώ ένας Διαψευσμένος… Και δεν έχω στη ζωή μια βεβαιότητα, να κρατηθώ πάνω της, ν’ ακουμπήσω πάνω της, ν’ ακουμπήσω πάνω της και να πω στο θάνατο: ΑΡΝΟΥΜΑΙ.
Αισθάνομαι νάχει φύγει το χώμα κάτω από τα πόδια μου… Αισθάνομαι νάμαι μετέωρος… κλπ κλπ.
 Λόγια και πιστεύω όχι μόνο του συγκεκριμένου ήρωα ή και του συγγραφέα τους αλλά και πολλών ανθρώπων που ζουν μεταξύ μας, που ζουν ανάμεσά μας και τους συναντάμε στη μέρα μας. Άνθρωποι χωρίς στήριγμα στη ζωή τους· άνθρωποι που δεν έχουν κάποιο σίγουρο σημείο για να σταθούν, για να ακουμπήσουν τη ζωή τους, για να στηρίξουν τα όνειρα και τις ελπίδες τους.
Πόσο τραγικό αλήθεια!
Πόσο όμως διαφορετικά ακούγονται τα λόγια του Δαβίδ στον 18ο ψαλμό: εδάφια 1-6.
«Ο Κύριος είναι πέτρα μου, και φρούριό μου και ελευθερωτής μου· Θεός μου, βράχος μου· επ’ αυτόν θέλω ελπίζει»
Τα προβλήματα σίγουρα ήταν πολλά στο βασιλιά Δαβίδ· οι αποτυχίες, οι απογοητεύσεις το ίδιο. Όμως ο Δαβίδ είχε έναν συμπαγή, έναν σταθερό και σίγουρο βράχο για να ακουμπήσει. Ό,τι και αν συνέβαινε στη ζωή του, όποια διάψευση και να ερχόταν, το ήξερε πως ο Θεός του ήταν η πέτρα του, ήταν ο βράχος του, ήταν το καταφύγιό του.
Πιστεύεις αλήθεια πως ο Θεός του Δαβίδ είναι διαφορετικός από αυτόν που καλούμαστε να πιστέψουμε εμείς σήμερα;
Ο Θεός ήταν ο βράχος και η πέτρα και το στήριγμα του Δαβίδ· είναι όμως ο βράχος σου; Είναι η πέτρα σου; Είναι το στήριγμά σου;
Σήμερα παρά ποτέ, το βλέπουμε, το νιώθουμε γύρω μας πως όλα στον κόσμο αλλάζουν· όλα τα στηρίγματα όπου θα μπορούσε να ακουμπήσει ο οποιοσδήποτε είναι σαθρά· τα ανθρώπινα συστήματα γκρεμίζονται· κοσμοθεωρίες, φιλοσοφίες αλλάζουν. Οι άνθρωποι αβοήθητοι δεν ξέρουν από πού να πιαστούν· δεν ξέρουν από πού να στηριχτούν.
Κι όμως! Ο μόνος βράχος για να στηριχτείς είναι ο Κύριος Ιησούς Χριστός. Κανένας και τίποτε άλλο. Ο Κύριος και μόνο ο Κύριος!
Ο Θεός μας είναι βράχος σωτηρίας.
Οι απόστολοι διακηρύττουν στο βιβλίο των πράξεων των Αποστόλων: "Και δεν υπάρχει σε κανέναν άλλο η σωτηρία, γιατί ούτε υπάρχει άλλο όνομα κάτω από τον ουρανό, που να έχει δοθεί στους ανθρώπους, με το οποίο πρέπει εμείς να σωθούμε".
Θέλεις να δεις ποιος είναι ο βράχος της σωτηρίας; Κοίταξε επάνω στο σταυρό του Γολγοθά. Η λογχισμένη πλευρά, τα σημάδια από τα καρφιά, τα σημάδια από το αγκάθινο στεφάνι, όλα αυτά μιλάνε για το βράχο της σωτηρίας.
Μην ψάχνεις να βρεις σωτήρα έξω απ’ το ευλογημένο πρόσωπο του Κυρίου Ιησού Χριστού· δεν υπάρχει σωτηρία έξω και μακριά από τη χάρη που προσφέρει ο Ιησούς Χριστός. Όσο κι αν ψάχνεις· όσο κι αν προσπαθείς.   
        
Μέσα στις δυσκολίες, μέσα στα προβλήματα, μέσα στην καθημερινότητα, όταν τα προβλήματα μας κυκλώνουν υπάρχει κάτι καλύτερο, κάτι περισσότερο που θα μπορούσαμε να ζητήσουμε;
Πού θα μπορέσουμε να βρούμε καταφύγιο;
Σε ποιον θα καταφύγουμε;
Μόνο αν θεμελιώσουμε τη ζωή μας επάνω στην πέτρα μπορούμε να είμαστε σίγουροι πως το οικοδόμημα της ζωής μας θα αντέξει σε κάθε θύελλα που μπορεί να έρθει.