ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

Από το ημερολόγιο

Και τώρα, έτσι λέει ο Κύριος, ο δημιουργός σου, Ιακώβ, και ο πλάστης σου, Ισραήλ· Μη φοβάσαι· επειδή, εγώ σε λύτρωσα, [σε] κάλεσα με το όνομά σου· δικός μου είσαι.           Ησαΐας μγ΄ 1

Ο γείτονας από πάνω

Ένα νέο ανδρόγυνο με το πεντάχρονο αγοράκι τους έμεναν στον έκτο όροφο μιας πολυκατοικίας. Από πάνω βρισκόταν ένα δωμάτιο, που το νοίκιαζε ένας μοναχικός νέος. Πάντα βιαστικός, δεν μιλούσε σε κανέναν, δεν ήξεραν τίποτε γι’ αυτόν. Οι νέοι γονείς φοβέριζαν το παιδάκι τους κάθε φορά που ήταν ανυπάκουο: «Αν δεν είσαι φρόνιμος, θα φωνάξουμε το γείτονα από πάνω!» Μια μέρα, ο μικρός αρρώστησε. Ήταν οι καλοκαιρινές διακοπές και δεν μπορούσαν να βρουν γιατρό. Ο πατέρας στενοχωρημένος είπε το πρόβλημα στο θυρωρό και η έκπληξή του ήταν μεγάλη, όταν άκουσε να του λέει: «Μα γιατί δεν καλείτε το γείτονά σας από πάνω; Είναι στο τελευταίο έτος της Ιατρικής. Σίγουρα δεν θ’ αρνηθεί να σας βοηθήσει!» Και πραγματικά, έτσι και έγινε.
Μήπως κι εμείς κάποτε δεν φοβόμαστε το Θεό, Τον νιώθαμε σαν «μπαμπούλα» από πάνω μας και φυλαγόμαστε μην κάνουμε κανένα κακό και θυμώσει μαζί μας; Και δεν ξέραμε ότι Εκείνος γεμάτος αγάπη περιμένει να Του ζητήσουμε να μας σώσει! Και δεν ξέραμε πόσο είναι κοντά μας, πως σαν τον καλό βοσκό μας ψάχνει, να μας σφίξει στην αγκαλιά Του, να μας χαρίσει τον ίδιο τον εαυτό Του, τη ζεστασιά της καρδιάς Του, την τρυφερότητα της ματιάς Του, τη λάμψη της παρουσίας Του! Να γίνει ο Πατέρας μας κι εμείς τα παιδιά Του!  

Κύριέ μου, είναι αλήθεια πως κι εγώ Σε φοβόμουν. Δεν Σε γνώριζα, κι ένιωθα τόσο ένοχος κι αμαρτωλός! Σε απέφευγα συστηματικά, αν και μέσα μου Σε χρειαζόμουν. Τώρα, με έκανες παιδί Σου, και δεν χορταίνω να Σε έχω κοντά μου, να Σου τα λέω όλα, και πόσο ανακουφίζομαι που με καταλαβαίνεις, και μου απαντάς!