ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

Από το ημερολόγιο

 κι εσείς, όμοιοι με ανθρώπους που προσμένουν τον κύριό τους, πότε θα επιστρέψει από τους γάμους, για να του ανοίξουν αμέσως, όταν έρθει και κρούσει.  Λουκάς 12:3

Μπροστά στην πόρτα

 Στον καθεδρικό ναό του Αγίου Παύλου στο Λονδίνο βρίσκεται ένας πίνακας με τίτλο «Το Φως του Κόσμου» του Άγγλου ζωγράφου Wίlliam Helman Hunt. Απεικονίζει τον Ιησού Χριστό να χτυπάει με το ένα χέρι μια πόρτα με σκουριασμένες πρόκες, καλυμμένη από αγκάθια, ενώ στο άλλο χέρι κρατάει ένα φανάρι Αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά, θα διαπιστώσει ότι η πόρτα δεν έχει πόμολο. Μήπως το ξέχασε ο ζωγράφος; Ή μήπως ήθελε να υπονοήσει ότι η πόρτα αυτή, η πόρτα της καρδιάς κάθε ανθρώπου, ανοίγει μόνον από μέσα, από τον ιδιοκτήτη, και δεν πρόκειται ποτέ ο Χριστός να την παραβιάσει; ...
 Έχουμε συνηθίσει να σκεφτόμαστε τον Ιησού Χριστό έξω από την πόρτα της καρδιάς μας, να χτυπάει μέχρι να Του ανοίξουμε, να Τον κάνουμε Κύριό μας και Σωτήρα μας. Ας σκεφτούμε τώρα τον Ιησού Χριστό, δοξασμένο και κυρίαρχο, να επιστρέφει για να κάνει το λογαριασμό για τα όσα μας εμπιστεύτηκε να χειριστούμε σ' αυτή τη Γη. Να χτυπάει την πόρτα της καρδιάς μας, για να μας ζητήσει λόγο αυτή τη φορά για το πώς ζήσαμε, τι κάναμε, πώς αξιοποιήσαμε το χρόνο μας, την υγεία μας, τα υλικά αγαθά μας. Και το πιο τραγικό, όπως στο εδάφιο Λουκάς ιγ' 25, υπάρχει περίπτωση να είμαστε εμείς απ' έξω από τη δική Του πόρτα και να χτυπάμε. Και να έρχεται από μέσα η τελεσίδικη απάντηση: «Δεν σας γνωρίζω ... »
Ο Ιησούς Χριστός μας λέει «σ' εκείνον που κρούει, θα του ανοιχτεί.» (Λουκάς ια' 1Ο). Αλλά αν εμείς δεν Του ανοίξουμε, κάποτε θα βρεθούμε μπροστά στην κλειστή Του πόρτα, αμετάκλητα.
Δεν το ευχόμαστε για κανέναν.

Κύριέ μου, μην αφήσω τις σκουριές και τ' αγκάθια από τις μέριμνες και τις φροντίδες αυτής της Γης να Σου κλείσουν το δρόμο για την καρδιά μου. Όλη μου η ζωή, κάθε ανάσα, να 'ναι για Σένα.