ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

 Η "Θεία Κοινωνία" ή "το δείπνο του Κυρίου" είναι ένας θεσμός που δημιούργησε ο ίδιος ο Κύριος Ιησούς Χριστός.:
"Και αφού έλαβε άρτο, ευχαρίστησε το Θεό, τον έκοψε με τα χέρια και τους τον έδωσε λέγοντας: «Τούτο είναι το σώμα μου που δίνεται για χάρη σας· αυτό να κάνετε στη δική μου ανάμνηση». Και το ποτήρι ομοίως έδωσε μετά το δείπνο, λέγοντας: «Τούτο το ποτήρι, η καινή διαθήκη με το αίμα μου, που για χάρη σας χύνεται" (Λουκ. 22:19-20).
"Ενώ λοιπόν αυτοί έτρωγαν, έλαβε ο Ιησούς άρτο και ευλόγησε το Θεό, τον έκοψε με τα χέρια και, αφού τον έδωσε στους μαθητές, είπε: «Λάβετε, φάτε, τούτο είναι το σώμα μου». Και αφού έλαβε ποτήρι και ευχαρίστησε το Θεό, τους το έδωσε λέγοντας: «Πιείτε όλοι από αυτό, γιατί τούτο είναι το αίμα μου της διαθήκης, που χύνεται χάρη πολλών για άφεση αμαρτιών" (Ματθ.26:26-28).
Στα λόγια αυτά του Χριστού παρατηρούμε:
1. "Αυτό να κάνετε στη δική μου ανάμνηση". Είναι εντολή του Κυρίου και η εκκλησία είναι υποχρεωμένη να την εκτελέσει.
   2. "Τούτο είναι το σώμα μου, τούτο είναι το αίμα μου". Όταν μιλούσε στους μαθητές του, δεν εννοούσε ότι το ψωμί ήταν το πραγματικό του σώμα και το κρασί το πραγματικό του αίμα. Όταν είπε τα λόγια αυτά, ζούσε ακόμα και διατηρούσε το σώμα του και το αίμα του έτρεχε στις φλέβες του. Αυτό που ο Κύριος Ιησούς εννοούσε ήταν ότι το ψωμί και το κρασί απλώς συμβόλιζαν το σώμα και το αίμα του.
Η εκτέλεση της εντολής αυτής από την Εκκλησία του θα έφερνε στην ανάμνησή τους το θάνατο και τη θυσία του Χριστού για τις αμαρτίες τους. Είναι μια τελετή δοξολογίας και λατρείας.
Σε μια άλλη περίπτωση, όταν οι μαθητές του άκουσαν ότι πρέπει να φάνε τη σάρκα του και να πιούνε το αίμα του, σκανδαλίστηκαν και γόγγυζαν για τα λόγια του Χριστού. Μάλιστα άρχισαν ένας-ένας να τον εγκαταλείπουν. Ο χριστός όμως δεν εννοούσε να φάνε το πραγματικό του σώμα και να πιούνε το πραγματικό του αίμα, αλλά τα λόγια του που δίνουν ζωή: "...Το Πνεύμα είναι εκείνο που ζωοποιεί, η σάρκα δεν ωφελεί τίποτα. Τα λόγια που εγώ σας έχω μιλήσει είναι Πνεύμα και είναι ζωή..." (Ιωάν. 6:47-66).
Την ανάμνηση του "Δείπνου του Κυρίου" ή της "Θείας Κοινωνίας" οι πιστοί την επαναλάμβαναν κάθε φορά που είχαν συνάθροιση, σαν αναπόσπαστο μέρος της λατρείας τους: "Κι ήταν όλοι αυτοί αφοσιωμένοι στη διδαχή των αποστόλων, στη συναναστροφή μεταξύ τους, στην τέλεση της Θείας Ευχαριστίας και στις προσευχές" (Πράξεις 2:42). Με τον τρόπο αυτό όλες οι μετέπειτα εκκλησίες είχαν το Δείπνο του Κυρίου σε κάθε τους συνάθροιση: "...καθώς οι μαθητές ήταν συγκεντρωμένοι για τη Θεία Ευχαριστία". (Πράξεις 20:7, Α΄ Κορινθίους 11:18-26).
Στην επιστολή Α΄Κορινθίους κεφάλαιο 11 και χωρία 24- 30, μας δίνει ο Λόγος του Θεού μια ακόμη διάσταση της Θείας Κοινωνίας.
Επομένως, όποιος τρώει το ψωμί αυτό ή πίνει το ποτήρι αυτό του Κυρίου ανάξια, θα είναι ένοχος ασέβειας απέναντι στο σώμα και το αίμα του Κυρίου.
Ας εξετάζει, λοιπόν, ο καθένας τον εαυτό του και μόνο τότε να τρώει από το ψωμί και να πίνει από το ποτήρι.
Γιατί, όποιος τρώει και πίνει ανάξια, τρώει και πίνει τιμωρία για τον εαυτό του, επειδή δε διακρίνει το σώμα του Κυρίου.
Γι' αυτό και υπάρχουν ανάμεσά σας πολλοί αδύνατοι και άρρωστοι και πεθαίνουν αρκετοί!
Άρα λοιπόν ο Χριστιανός, πριν συμμετέχει στη Θεία κοινωνία, πρέπει να εξετάσει τον εαυτό του για να δει αν η σχέση του με το Θεό είναι όπως πρέπει να είναι, αν η ζωή του είναι σύμφωνη με το Λόγο του Θεού κι επίσης αν οι σχέσεις του με τους άλλους ανθρώπους είναι σύμφωνες με το θέλημα του Θεού. Αλλιώς, θα υπάρχει κατάκριση του Θεού στη ζωή του.