ανεξάρτητη ευαγγελική εκκλησία

ΑΠΑΝΤΗΣΗ

 Κατ' αρχήν το θέμα της νηστείας θα πρέπει να το δούμε πλατύτερα για να έχουμε όσο το δυνατόν πιο ολοκληρωμένη εικόνα σχετικά με την άποψη της Βίβλου.
Η λέξη "νηστεία" παράγεται από το αρνητικό μόριο "νη" και το ρήμα "εσθίω" που σημαίνουν "δεν τρώω".
Νηστεία σημαίνει τέλεια αποχή από φαγητό και ποτό για κάποιο χρονικό διάστημα.
Αυτή ήταν η νηστεία που πραγματοποιούσαν οι Ιουδαίοι, ο Χριστός και οι Απόστολοι.
Η θρησκευτική νηστεία εκφράζει τη θλίψη και την ταπείνωση μπροστά στο Θεό.
Στην Παλαιά Διαθήκη στο βιβλίο του Λευιτικού κεφάλαιο 16 και χωρία 29,30 αναφέρεται η νηστεία του εξιλασμού, η οποία ήταν η μοναδική νηστεία των Εβραίων, κατά την 10η μέρα του εβδόμου μηνός. Η νηστεία αυτή χαρακτηρίζεται σαν "ταπείνωση ψυχής". Στη συνέχεια προστέθηκαν κι άλλες νηστείες. Βέβαια οι ευσεβείς Ιουδαίοι είχαν τη συνήθεια να νηστεύουν και με δική τους πρωτοβουλία σε διάφορες περιστάσεις, όπως για παράδειγμα όταν πέθαινε κάποιο σημαντικό πρόσωπο κλπ.
Όλες αυτές οι νηστείες διαρκούσαν ένα εικοσιτετράωρο, από τη μια δύση του ήλιου μέχρι την επόμενη, με τέλεια αποχή από φαγητό και ποτό.
Κατά την περίοδο που ο Κύριος ζούσε στη γη μας, η νηστεία μεταξύ των Εβραίων είχε καταντήσει τυπική θρησκευτική πράξη και πολλές φορές γίνονταν με υποκρισία και με σκοπό την επίδειξη (Ματθαίος 6:16).
Οι Εβραίοι εκείνη την εποχή νήστευαν δυο φορές την εβδομάδα, τη δεύτερη και την πέμπτη ημέρα.
Για να είναι αρεστή στο Θεό, η αληθινή νηστεία πρέπει να είναι ενωμένη με την αγάπη προς τον πλησίον και να περιέχει την αναζήτηση της αληθινής δικαιοσύνης (Ησαΐας 58:2-11). 'Έτσι δεν μπορεί να διαχωριστεί ούτε από την ελεημοσύνη, ούτε από την προσευχή. Τέλος, πρέπει να νηστεύει κανείς για την αγάπη του Θεού (Ζαχαρίας 7:5).
Γι αυτό ο Ιησούς μας καλεί να νηστεύουμε με απόλυτη διακριτικότητα: γνωστή μόνο στο Θεό· αυτή η νηστεία θα είναι η καθαρή έκφραση της ελπίδας σ' Αυτόν, μια νηστεία ταπεινή, που θα ανοίξει την καρδιά στην εσωτερική δικαιοσύνη, έργο του Πατέρα που βλέπει και ενεργεί "εν τω κρυπτώ" (Ματθαίος 6:17).
Η αποστολική εκκλησία διατήρησε, σχετικά με τη νηστεία, τις συνήθειες του Ιουδαϊσμού, που επιτελούνται όμως με το πνεύμα που καθόρισε ο Ιησούς.
Οι Πράξεις των Αποστόλων μνημονεύουν περιστατικά όπου αναφέρεται νηστεία και προσευχή για συγκεκριμένο σκοπό (Πράξεις των Αποστόλων 13:2, 14:23).
Σύμφωνα με τον Ευσέβιο (Ιστορ. Εκκλ. ε΄18) πρώτος ο Μοντανός είναι εκείνος που εισήγαγε τις τακτικές νηστείες.
Το έθιμο των τακτικών νηστειών ριζώθηκε πολύ σύντομα στη Χριστιανική λατρεία και ο Επιφάνειος (Κατά Αιρέσ. πε΄6) επιτίθεται ορμητικά κατά του αιρετικού Αερίου, ο οποίος τόλμησε να διδάξει πως ο Χριστός δεν ζήτησε ούτε θέλει τακτικές και τυπικές νηστείες, αλλά προαιρετικές και οι οποίες συνοδεύονται από διάθεση καρδιάς.
Έτσι μέσα στους αιώνες μεταβλήθηκε και μπήκαν "ανθρώπινα εντάλματα" στο θεσμό της νηστείας μέσα στη Χριστιανική Εκκλησία.
Άρχισαν να γίνονται διακρίσεις μεταξύ των φαγητών από τα οποία άλλα επιτρέπονται ενώ άλλα απαγορεύονται και μάλιστα σε συγκεκριμένες μέρες.
Όμως όλα αυτά δεν υπάρχουν πουθενά μέσα στη Βίβλο.
Συμπερασματικά θα κατέληγα πως τέτοια διάκριση ανάμεσα στο λάδι και στην ελιά σε σχέση με τη νηστεία, δεν υπάρχει μέσα στη Βίβλο.